هم گویی تازه با علی باباچاهی 

                                                                                          ( ۲)

 

چه مي شود كرد

اين كه دست ِ خودش  نيست

 تا خواب ِ بلندي را مي بيند

                                        سرش گيج مي رود و

                                                                        از خواب مي پرد و

دست و دهان اش براي خودِشان راه مي افتند و

پَتََرات* و توپ و تشر و مشت

(و پشت بندش   اگر كه راه بدهد  آبي به دست و دهان و

  سر دادن ِ آواز ِ دلبرا كه تو مرا  و چرا و چرا و چرا    )

كه به جان ِ هر كه شما باور داريد     زنده است هنوز اين  و

هيچ نمي داند از انجمن شاعران مرده  و

خرده و برده اي هم اگركه دارد با خودش است كه

پنهان مي كند خودش را از خودش

و چه بسا كه همين فردا  دل داد به پسا خودش  و

ديدي پسا پسا كنان پس پس رفت و سكندري خورد و دل يكي را هم برد و

 هاي و هاي و هاي

كه جانان       پس و پناه باش  كه آسوده تري

   كه شاعر تك رو  را   چه به دل بري  

كه نفس بر است  اين سينه كش پيشاپيش و اين دل برده ي تركه اي و

 شتر ِ رهروِ كوير و          كه هي مي سُرد از كمركشِ اين راه ِ آويزان و

سپيدي بخوان  و بخوان و بخوان

و به به و چه چه و همه ي ِ آواهاي توي ِ همين مايه  و

به جان شما به كم تر از                         نگاه هم نمي كند

كه انگار كه سپيدي اند  و نديدني  و چشم سپيد هم  كه گفتن ندارد

و ديگر  اين كه     شيشه   ها مي كند و دست مي كشد و  پلك مي ما لد و      ِهي

 

و خوانش ِ سپيدي  كه ديدي   نديدي 

كه چه كردي تو با چشم ِ جان ات   اي جانان ِ جان    كه نديدن  بَشِ تو  تا ديدار بينايي

                     و چه كردن بايد   :

                       {  که به بند یکم                   

این گونه نباشد  و این که چگونه باید باشد

                                                              رفت باید به  خواب مولای روم  و نگارنده ای باید یافت

                                                                                                                                          

                                                                        که هی !  بیدار می باش  !

 و قلم  چند تا

و جوهر  فراوان  فراهم هم این  جا

و می نگاری  بی پرس و بی گفت  و بی چند و چون

تا خامشی

 

                        و به بند دوم      

پَرِ گیسویِ نرگس به گاه ِچرخش دل برانه

                                                                                    نباید به گوشه ی چشم خورده باشد                                                     

که اگر خورده باشد  این  ،

 آن می شود

                                                        و از دَمِ پَرِ ما  دور   دور

                        و به بندسوم                                                                                                                                  که دل بری شانه و دست است و

 پای  چرخنده ی خلخالی

که می گریزد  از پَس و پیش ِ چشم و بوسه می تراواند

                                            همه  دست نيافتني  

که این جز این نباید باشد                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                ...........                                                                                                                          که اگرباشد .... 

                                                          يكي بوسه ي تراويده كه دست داده باشد                  

    زمين مي لرزد     

                                                          

            و به بند چهارم                                             

كه ديدار است و پندار است و

             دل از جا كنده ي ِ اين همه واژه   

                                                          نبايد كه نبايد  

            که يكي بند دل آب داده باشد 

                                                         چه  كه شعر      اين جا

 مي نشيند به گِل 

                                                                               وچهچه نمي زند  ديگر   

شيدايي   به بند هاي ديگر

                                      و به بند هاي ديگر         

                                 سازِ كج ِ از صدا افتاده ي دوشين  ِ                                                                                                                                                                                                

                                                      ساز مي كند  نوا    تك 

                                                                                       و بوسه سر انجامي نمي يابد  .  }

                                                     

 

و تراوش ِ‌ پشنگه هاي شورآب ديوانه ي سر به هوا

كه اينك سر مي كوبند بي هوا

( كه اي سنگ هاي تنيده درهم   بخوانيد  سپيدي ي كف ها را  )

و خنكايِ خيس ِ آبي ي نيلوفرانه

بر سپيدي ي چشمان نگرنده بر سبزِنسيمِ دل برانه ي دريايي

و خوش خوشان ِ نگارش  شگفت دريايي

و اينك اي ساز تك نوا  !  

  هوش و گوش هر دو از آن ِ تو                  

بران و باز گردان  و باز و باز و باز 

 

دل ِ ساده ي آوازي  مي كَنَد از جا 

                                             فراگوش ِ نوايي تك

                                                  دريا را به خاموشي مي خواند

 

گذر از نوا به خواب

         به خواب ِ هم سايه ي نشسته ي چشم برهم نهاده ي  پيدا 

و شيوه هميشه نه اين است

كه اين تو بدان و  خوابِ همسايه و بس

كه نگارش آواز   از اين جا بگير تا شروه ي دل از جا كَن ِ  پس زمينه

( كه كُكا  مُو  هم اين جا مي شينُم  و جُم نمي خورُم    تا اي شروي كو به سر برسه

   شما نم هر چي دلتون خواست سي مو بگين  و لنده بدين  )

  ( كُكا ي مو  ولِشون كُن  مو مي گومِت  چيشات هم بذار   

   كجاي  كُكا    ؟  )

و  ووره ي ِ لوار ِ پيچيده تويِ بادگير لوله

 ( تُنَم  مي شنوفي  ؟  )

     (  مي گُم ها   تو كه رفته بيدي  به خواب همساده  ! )     

وُ چه خوابي  !

        خواب ِ خواب

.................

پترات  : یاوه

                                                        ------------  رفته بودم به صيد نهنگ  / رويه 60

نوشته شده در یکشنبه بیستم بهمن 1387ساعت 15:5 توسط مانا | |